Leven als dertigers zonder plan

Hoe het zou moeten zijn

We dachten altijd wel dat we het zouden weten tegen dat we dertig waren. Zo een punt bereikt zouden hebben waar alles een beetje samenvalt. Een huis. Misschien kinderen? Een job die niet alleen oké is, maar ook echt klopt. Een soort van rust. Dat je ergens aankomt en denkt: "Ah ja, dit is het dus."

Maar eerlijk? We zijn nooit echt op dat punt gekomen.

Waar we nu staan

Vandaag is de realiteit helemaal anders. Geen vast huis. Onvoldoende spaarcentjes om een deftige lening aan te gaan. Geen kinderen (bewust ondertussen). Geen duidelijk plan. 

Maar wel: een hoop herinneringen, duizenden kilometers op de teller, een breder wereldbeeld, en een leven dat veel minder voorspelbaar is geworden dan we ooit gedacht hadden. Vreemd genoeg voelt dat tegelijk juist én verwarrend.

Wat we onderweg wel hebben gevonden

De voorbije jaren hebben we dingen gedaan waar we vroeger als kind alleen maar van konden dromen. We stapten op onze fiets zonder te weten waar we gingen eindigen en fietsten door Mexico, Spanje, Canada, etc. We sliepen op plekken die we niet eens konden uitspreken. Verbouwden een busje tot onze campervan. We leerden hoe weinig je eigenlijk nodig hebt om gelukkig te zijn. 

We ontdekten dat vrijheid niet iets is dat je vindt. Het is iets dat je zelf opbouwt, waar je zelf opofferingen voor maakt. Al te vaak krijgen we te horen "dat we geluk hebben om al deze avonturen te beleven". Een stelling die op zich klopt, we zijn nog steeds bevoorrecht om in een land te leven waar we kunnen kiezen over deze mogelijkheden. Maar geluk is iets anders, zoals de Lotto winnen. Er zijn uitzonderingen, maar de meesten onder ons hebben zelf in de hand welke levenskeuzes ze maken.

Wat niemand je vertelt over dat leven

Kijk even om je heen, overal word je gek gemaakt met de zotste avonturen. Social media lijkt wel een opbod, waar het ene fantastische leven na het andere op je wordt afgevuurd (ook wij doen hier onbewust aan mee!). Maar waar weinig over gesproken wordt, is de twijfel. Niet de avonturen zelf, maar de momenten ertussenin.

Wanneer je even niet onderweg bent. Wanneer je terug "thuis" bent, wat dat ook mag betekenen. Wanneer de vraag voor de zoveelste keer opduikt: "En wat nu?".

De vragen die blijven terugkomen

Gaan we opnieuw op fietsreis?
Gaan we in onze bus wonen?
Doen we nog langer aan dogsitting?
Misschien is het tijd voor een winterseizoen?

Of zoeken we iets stabiels, een vaste plek? En waar is dat dan? In Gent of in Limburg? Of misschien wel in de bergen? Nemen we genoegen om slechts 1 keer per jaar richting de bergen te reizen? Of zouden we ons er settelen?

De maatschappij is nog altijd grotendeels gebouwd rond wat vaak als het 'gewone' leven wordt gezien. Hard werken, een zware lening aangaan, jarenlang doorgaan en hopen dat er op het einde, zo ergens rond je 67e, nog ruimte is om te genieten. Helaas hebben we al te veel verhalen rondom ons meegemaakt van mensen die deze leeftijd niet halen, net ziek worden of iets ernstigs meemaken kort na hun pensioen. Wij vragen ons luidop af: "Heb je daar dan je hele leven zo hard voor gewerkt?".

Voor veel mensen is dat een leven dat klopt. En dat begrijpen we ook oprecht. Zodra je daar echter van wilt afwijken, verandert de toon. Dan volgen de vragen. De bezorgdheid. Soms ook het onbegrip. Niet omdat mensen het slecht bedoelen, maar omdat alles wat buiten dat vertrouwde kader valt moeilijker te plaatsen is.

Wat we eigenlijk willen vertellen...

Waarom we dit met jullie delen? Niet om te klagen, noch om te tonen hoe het beter moet. Maar omdat we voelen dat er nood is aan andere verhalen. Verhalen waarin het oké is om onze twijfel uit te spreken. Verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Weg van steeds maar die 'picture-perfect' posts op sociale media.

Wij geloven dat er ruimte mag zijn voor levens die afwijken van 'het normale'. Voor fases die onbeantwoord blijven. Voor keuzes die onderweg mogen veranderen.

Wat ons steeds opnieuw geruststelt

Wat hierin het grootste verschil maakt? Dat is tijd doorbrengen met mensen die dit herkennen. Niet omdat ze persé hetzelfde leven leiden, maar omdat ze begrijpen dat niet alles in het leven op voorhand uitgestippeld moet zijn.

In die ontmoetingen verdwijnt de druk die we zo vaak voelen, net doordat er geen antwoorden worden verwacht. Bij hen is het oké om het gewoon even niet te weten. Als er één advies dat we op basis van deze blog dan ook met iedereen willen delen: omring je met gelijkgestemden! Ga samen kamperen. Trek er even op uit. Spreek af voor een kopje koffie.

Vertrouwen in wat komt

Misschien is dat wel waar dit leven over gaat. Niet over blijven zoeken naar zekerheid, maar over leren vertrouwen dat je ook zonder vast plan niet verloren loopt.

Dat je mag bewegen, zonder exact te weten waarheen. 

Misschien is dit wel een van de meest onsamenhangende blogs die we hebben neergepend. Noem het een kort gedachtespinsel. Moest dit toch iets bij je losmaken, dan hopen we dat ons verhaal je het tegenovergestelde van onrust brengt. Dat het ruimte geeft. Dat het bevestigt, dat je niet achterloopt als je het anders doet.

Soms ben je niet aan het twijfelen.
Soms ben je gewoon onderweg.

*coverfoto by Carmen De Vos